TME (Çene Eklemi) Tedavisi ve Atlas Terapi

Atlas, omurganın en üstteki omurudur ve kafatasını taşır. Bu bölgedeki kaslar ve eklemler, çene eklemiyle aynı sinir ağını paylaşır; birinde oluşan gerginlik diğerini doğrudan etkiler. Başı öne eğik bir duruşta alt çenenin dinlenme pozisyonu değişir ve eklem üzerindeki yük artar.

Bu nedenle programda yalnızca çene çalışılmaz. Atlas terapi, üst boyun bölgesine uygulanan yumuşak manuel tekniklerle bu bölgedeki gerginliği azaltmayı ve baş-boyun-çene ilişkisini yeniden dengelemeyi amaçlar. Uygulama zorlamalı bir manipülasyon değildir; kontrollü ve hastanın toleransına göre yapılır.

TME şikayetlerinde diş dizilimi, eksik diş, dolgu yüksekliği ve gece plağı gibi etkenler belirleyici olabilir. Bu alanlar diş hekiminin ya da çene cerrahının değerlendirme alanıdır; fizyoterapi bunların yerine geçmez, tamamlar.

Gece plağı kullanıyorsanız değerlendirmeye getirmeniz önerilir. Fizyoterapi süreci, diş hekiminizin planladığı tedaviyle birlikte yürütüldüğünde en iyi sonucu verir.

İlk seansta çene hareketleri ölçülür (ağız açıklığı milimetre olarak kaydedilir), çene yolundaki sapmalar izlenir, çiğneme kasları ve üst boyun elle muayene edilir. Baş ağrısı veya kulak şikayeti varsa bunların çeneyle ilişkisi ayrıca değerlendirilir.

Program genellikle ağrı ve kas gerginliğinin azaltılmasıyla başlar; ardından hareket kontrolü ve postür çalışmalarına geçilir. Gün içi alışkanlıkların düzenlenmesi (diş temasından kaçınma, tek taraflı çiğnemenin bırakılması, telefon-omuz alışkanlığı) sürecin kalıcılığı için belirleyicidir.